Równe warkoczyki powstają wtedy, gdy pasma mają podobną grubość, a dłonie utrzymują stałe, niewielkie napięcie. Na początek wystarczą trzy techniki: splot klasyczny, francuski i holenderski. Każdą najlepiej przećwiczyć na większych pasmach, zanim zacznie się dzielić włosy na drobne sekcje. Najważniejsze jest kontrolowanie pasm przy samym miejscu ich krzyżowania, a nie mocne ciągnięcie za końcówki. Poniższe instrukcje prowadzą od przygotowania włosów do wykonania dwóch równych warkoczyków i zabezpieczenia fryzury.
Przygotowanie włosów i stanowiska
Włosy powinny być rozczesane na całej długości, również przy karku. Najpierw rozplątuje się końcówki, następnie stopniowo przesuwa szczotkę wyżej. Rozczesywanie od nasady jednym mocnym ruchem zaciska supły i utrudnia późniejsze oddzielanie pasm. Włosy kręcone najlepiej rozplątywać zgodnie z ich codzienną pielęgnacją, zwykle z odżywką, zamiast szczotkować je na sucho.
Do nauki wygodne są włosy suche lub lekko wilgotne, ale nie mokre. Mokre pasma są bardziej podatne na uszkodzenia podczas naciągania. Świeżo umyte, bardzo śliskie włosy można wygładzić odrobiną lekkiego kremu do stylizacji: wystarczy ilość wielkości ziarnka grochu na długości, z dala od skóry. Nadmiar produktu sprawia, że pasma wymykają się z palców.
- Grzebień ze szpikulcem – do wyznaczania przedziałków i oddzielania sekcji.
- Szczotka lub grzebień dopasowany do rodzaju włosów – do usunięcia splątań.
- Dwie klamry fryzjerskie – do odłożenia nieużywanych włosów.
- Małe, miękkie gumki bez metalowych łączeń – do zabezpieczenia końcówek.
- Dwa lustra – pomocne przy kontroli przedziałka i splotu z tyłu głowy.
Przed rozpoczęciem warto ustawić lustra i położyć gumki w zasięgu ręki. Szukanie akcesoriów z częściowo zaplecionym warkoczem zwykle kończy się poluzowaniem splotu. Na pierwszą próbę dwóch prostych warkoczyków dobrze przeznaczyć 20–30 minut, bez pośpiechu i konieczności natychmiastowego wyjścia.
Warkoczyk klasyczny: kontrola trzech pasm
Najłatwiej rozpocząć od warkoczyka zaplatanego z boku, na wysokości ramienia. Dłonie pozostają wtedy widoczne w lustrze, a ramiona nie męczą się tak szybko jak podczas pracy z tyłu głowy. Można zebrać wszystkie włosy na jedną stronę albo wydzielić pojedynczą sekcję przy skroni.
Przekładanie pasm bez gubienia kolejności
Wybraną sekcję dzieli się na trzy możliwie równe pasma: lewe, środkowe i prawe. Każde powinno być rozczesane do końca. Jeżeli już na początku jedno pasmo jest znacznie cieńsze, splot szybko zacznie wyglądać nierówno.
Prawe pasmo przekłada się nad środkowym i umieszcza pośrodku. Następnie lewe przechodzi nad nowym środkowym. Po każdym przełożeniu zmienia się położenie pasm, dlatego określenie „środkowe” dotyczy zawsze tego, które aktualnie znajduje się między pozostałymi.
Ruch powtarza się naprzemiennie: prawe nad środkowym, lewe nad środkowym. Kciuki i palce wskazujące prowadzą włosy blisko splotu, a pozostałe palce przytrzymują luźne długości. Co kilka przełożeń trzeba rozdzielić końcówki, ponieważ potrafią skręcać się ze sobą mimo prawidłowej pracy u góry.
Zaplatanie kończy się zwykle 3–5 cm przed końcami, zanim pasma staną się zbyt cienkie do stabilnego chwytu. Gumkę zakłada się tylko tyle razy, by utrzymała splot bez zsuwania. Nie trzeba dociągać gotowego warkoczyka przez mocne rozciąganie jego części na boki.
Jeżeli po puszczeniu włosów pojawia się ból, szczypanie albo wyraźne ciągnięcie skóry, splot jest za ciasny. Trzeba go poluzować lub wykonać ponownie – dyskomfort nie jest oznaką dobrze zrobionej fryzury.
Warkocz francuski: dobieranie włosów z boków
Warkocz francuski zaczyna się od niewielkiej sekcji, a kolejne włosy dołącza stopniowo podczas zaplatania. Dzięki temu splot przylega do głowy. Przed pierwszą próbą warto kilka razy wykonać zwykły warkoczyk bez patrzenia na dłonie: ten sam ruch będzie tutaj uzupełniony o dobieranie włosów.
Łączenie cienkich sekcji z pasmami roboczymi
Nad czołem wydziela się sekcję szerokości około 4–6 cm i dzieli ją na trzy części. Na początek wykonuje się jedno pełne przełożenie klasyczne: prawe pasmo nad środkowym, następnie lewe nad środkowym. Powstaje punkt zaczepienia dla dalszego splotu.
Przed kolejnym przełożeniem prawego pasma dobiera się do niego cienką sekcję luźnych włosów z prawej strony. Obie części łączy się w jedno pasmo i dopiero wtedy przekłada nad środkowym. To samo wykonuje się po lewej stronie. Dobierane włosy powinny pochodzić z okolicy bezpośrednio przy splocie, zamiast być przeciągane z odległego miejsca.
Po każdej stronie dobiera się podobną ilość włosów. Cienkie sekcje tworzą drobniejszy, bardziej szczegółowy wzór; grube przyspieszają pracę, ale mocniej pokazują różnice w podziale. Dłonie przesuwa się stopniowo w kierunku karku, utrzymując je blisko głowy. Odsuwanie splotu od skóry sprzyja powstawaniu luźnych pętli.
Gdy wszystkie luźne włosy zostaną włączone, pozostałą długość zaplata się klasycznie. Przy karku głowa powinna pozostać w wygodnej, neutralnej pozycji. Mocne pochylenie jej podczas zaplatania może sprawić, że po wyprostowaniu fryzura zacznie nieprzyjemnie ciągnąć.
Warkocz holenderski: splot wypukły zamiast płaskiego
Warkocz holenderski różni się od francuskiego kierunkiem przekładania. Boczne pasma prowadzi się pod środkowym, nie nad nim. Dobieranie włosów pozostaje takie samo. Dzięki temu właściwy warkocz jest wyraźnie widoczny na powierzchni fryzury.
- Wydzielić sekcję przy czole i podzielić ją na trzy równe pasma.
- Przełożyć prawe pasmo pod środkowym, następnie lewe pod nowym środkowym.
- Do prawego pasma dołączyć porcję luźnych włosów z prawej strony i przełożyć całość pod środkiem.
- Powtórzyć ruch po lewej stronie, zachowując podobną grubość dobieranych sekcji.
- Kontynuować do karku, a pozostałą długość zapleść, nadal prowadząc pasma pod środkowym.
Najczęstsza pomyłka polega na przejściu w połowie pracy z ruchu „pod” na ruch „nad”. Powstaje wtedy widoczne załamanie wzoru. Pomaga powtarzanie w myślach krótkiej sekwencji: „dobrać, pod spód”. Jeżeli błąd zostanie zauważony od razu, wystarczy cofnąć ostatnie przełożenie zamiast rozplatać całość.
Dwa równe warkoczyki: przedziałek i symetria
Przedziałek wyznacza się od środka czoła do karku, prowadząc szpikulec grzebienia po skórze bez naciskania. Następnie sprawdza się tył głowy w drugim lustrze. Jedną połowę włosów trzeba od razu spiąć klamrą, aby pojedyncze kosmyki nie przechodziły do zaplatanej strony.
Przy dwóch zwykłych warkoczykach każdą połowę dzieli się na trzy pasma i zaplata od podobnej wysokości, na przykład tuż pod uszami. Przy francuskich lub holenderskich zaczyna się po obu stronach w podobnej odległości od czoła. Takie samo miejsce rozpoczęcia ma dla symetrii większe znaczenie niż idealnie identyczna liczba przełożeń.
Drugi warkoczyk warto prowadzić pod takim samym kątem jak pierwszy. Jeśli jeden biegnie blisko ucha, a drugi kieruje się do środka karku, fryzura będzie wyglądać nierówno mimo poprawnego splotu. Nie należy jednak wyrównywać obu stron mocniejszym naciąganiem tej luźniejszej – lepiej poprawić jej przebieg.
Zabezpieczenie końcówek i poprawianie błędów
Wystające pojedyncze włoski można wygładzić dłońmi z minimalną ilością kremu do stylizacji. Nie warto zalewać gotowej fryzury produktem: nie naprawi nierównych sekcji ani luźnego początku. Jeśli warkoczyk ma być pełniejszy, po założeniu gumki można delikatnie poszerzyć zewnętrzne krawędzie splotu, zaczynając od dołu i przytrzymując sąsiednie fragmenty.
Gdy pasma mają różną długość i jedno kończy się wcześniej, można przekazać do niego niewielką część sąsiedniego pasma. Taką korektę najlepiej wykonać na dolnym odcinku, gdzie będzie mniej widoczna. Przy krótkich, wycieniowanych włosach praktyczniejsze bywa wcześniejsze zakończenie splotu niż próba uchwycenia wszystkich końcówek za wszelką cenę.
Ból skóry głowy, zaczerwienienie i drobne bolesne grudki przy nasadzie włosów są sygnałem do rozplecenia fryzury. Częste, mocne naciąganie może prowadzić do łamania i utraty włosów; utrzymujące się objawy wymagają konsultacji dermatologicznej.
Do rozplatania najpierw zdejmuje się gumkę, a potem rozdziela kolejne przełożenia od końców ku górze. Dopiero po rozluźnieniu całego splotu można rozczesać włosy. Ciągnięcie szczotką przez częściowo zapleciony warkoczyk zaciska supły i niepotrzebnie obciąża pasma.
